پاسخ به پرسش یکی از مخاطبین محترم وبلاگ در خصوص اپیدمی کرونا
سلام
بنده از طرفداران پروپاقرص چندین و چندساله و قدردان زحمات بیمنت شما هستم. درخواستی از شما دارم که لطفا با دانش و قلم شیوای خود درمورد این ویروس بسیار عجیب اظهارنظر فرمایید. ویروسی که معلوم نیست آیا حاصل دستکاری قدرتهای پلید شیطانی در جهان است که هر روز چیز جدیدی درمورد آن کشف میشود و باوجود پیشرفتهای علوم کامپیوتر و قدرت شبیهسازی و پردازش و ارتباطات سریع میان دانشمندان گاها پرمدعا هنوز که هنوز است هیچ خبری از درمان یا واکسن درستی از آن نیست. امروز در مقاله ای از یک سایت معتبر خارجی آمده بود که پزشکان در ابتدا فکر می کردند این ویروس تنها ویروسی تنفسی است درحالیکه بعدا معلوم شد که قلب، پانکراس، کبد، کلیه و مغز را هم هدف قرار می دهد! و اینکه درمان یافتگان در واقعیت هیچوقت به حالت قبل از ابتلا برنمی گردند و عوارض و اثرات دائمی روی آنها میگذارد.
چقدر امکان دارد این ویروس دستکاری شده توسط انسان باشد؟ یا اینکه منشا فرازمینی داشته باشد؟
و اینکه پیش بینی جنابعالی چیست؟
با سپاس
با سلام
از اظهار لطفتان سپاسگزارم. به شکل مختصر باید عرض کنم که در مورد منشاء ویروس، اغلب نظرات مطرح شده بالقوه "ممکن" هستند؛ اما به یک اندازه "محتمل" نیستند. جهش ویروسی و انتقال از میزبان حیوانی به انسان، فرم شناخته شده تری از ظهور عفونت های نوپدید است. این که پای ویروس از آزمایشگاه های تحقیقاتی به محیط بیرون باز شده باشد نیز چندان امر نامحتملی نیست (چه عامدانه و چه به واسطه سهل انگاری). ولی شخصاً به این فرضیه که گروهی بر اساس یک توطئه، ویروسی را ایجاد کرده باشند که مثلاً بر مناسبات اقتصادی یا سیاسی جهان تاثیر بگذارند چندان اعتقاد ندارم. دانش و فناوری این اقدامات اغلب (و صد البته نه همیشه!) در اختیار محققینی قرار دارد که نسبت به پیامدهای ناگوار و خارج از کنترل چنین بازی هایی آگاهی کافی دارند (مشابه حساسیت های فناوری هسته ای و به مراتب تهدید کننده تر).
اما در مورد "پرمدعا" بودن فکر می کنم این صفت کمتر شایسته "دانشمندان" است و چه در سطح جهان و چه جامعه خودمان، هرچه افراد نسبت به موضوعات مهم، کم اطلاع تر هستند، پرمدعاتر ظاهر می شوند! دانشمند واقعی به اندازه ای که "می داند" حرف می زند و دلیل این که این روزها کمتر از پژوهشگران و دانشمندان می شنوید این است که واقعاً با پدیده ای نو و پررمز و راز سر و کار دارند. واکسن هایی که امروز به سادگی در اختیار ما قرار دارند حاصل زحمات متخصصین طی دویست سال گذشته هستند (ادوارد جنر در سال 1796 مایه کوبی آبله را آغاز کرد) و البته عمده آنها طی همین قرن اخیر به دست آمده اند. توقع آن که طی تنها چند ماه بتوان واکسنی "موثر" و "ایمن" برای این ویروس معرفی کرد، با واقع بینی فاصله جدی دارد.
در مورد دستگاه های درگیر توسط این عفونت باید گفت که اغلب عوامل بیماری زا (پاتوژن)، اندام های خاصی را به عنوان هدف اختصاصی تحت تاثیر قرار می دهند، اما بسیاری از آنها به شکل سیستماتیک بدن را درگیر می کنند و از طریق خون می توانند عملاً به بافت های مختلفی سرک بکشند و در برخی از آنها ایجاد التهاب یا آسیب کنند. همانگونه که از ابتدای این اپیدمی مشاهده شد، به تدریج علائم متنوعی در بیماران ظاهر شد (مثل درگیری های پوستی یا عصبی و...) که سیستمیک بودن بیماری را تایید می کند. طبیعی است که برای ارزیابی عوارض دراز مدت لازم است مبتلایان تحت نظر قرار گیرند و پژوهش های آینده نگر به بخشی از سوالات ما پاسخ خواهند داد. ما هنوز در خصوص پایداری آنتی بادی های ایجاد شده در بدن مبتلایان نیز اطمینان خاطر نداریم و به همین دلیل موضوع احتمال عفونت مجدد یک بحث جدی است. به این ترتیب نمی توانیم به مقولاتی همچون ایمنی جمعی نیز دل خوش کنیم؛ گو این که با توجه به بالا بودن نسبی قدرت کشندگی عفونت، سپردن سرنوشت مردم به چنین پدیده ای نه علمی است و نه اخلاقی.
با توجه به این حجم از "نادانسته ها"، بسیار مهم است که هم مسئولین کشوری و هم دست اندرکاران نظام سلامت و از همه مهم تر خود مردم بر "دانسته هایی" که می توانند مسیر این اپیدمی را تغییر دهند تمرکز کنند و بعضاً اینطور بی پروا، اصول علمی و بهداشتی مدیریت یک همه گیری را نادیده نگیرند. چرا که اگرچه پیش بینی زمان رهایی از این کابوس بدون داشتن داده های علمی کافی به دور از خردمندی است؛ اما بی توجهی به واقعیات یا کتمان آنها و عدم اطلاع رسانی درست و صادقانه، حتماً ما را در آینده ای بسیار نزدیک با کابوسی به مراتب بزرگتر مواجه خواهد ساخت. به همین دلیل، حال که برخی گوش ها در این کشور بسیار سنگین است، عاجزانه از خود مردم تقاضا می کنم که ملاحظات بهداشتی (به ویژه استفاده از ماسک و پرهیز از محیط های سربسته و شلوغ) را جدی بگیرند.
به نام خدا