اختلال در نعوظ به اندازه ای که مانع از یک رابطه جنسی رضایت بخش شود، مشکل شایعی است. انواع با منشاء جسمانی این اختلال می تواند ناشی از آسیب به اعصاب و شریان های دخیل در پاسخ جنسی و همچنین التهاب و فیبروز ساختارهای نعوظی در آلت باشد.

درمان های فعلی برای اختلال نعوظ جسمانی (با منشاء عضوی و نه روان شناختی)، عمدتاً بر رفع شکایت متمرکز هستند تا درمان خاستگاه مشکل. اما پژوهشگران به دنبال درمان هایی هستند که به بازسازی بافتی منجر شود. استفاده از سلول های بنیادی یکی از این ایده ها است. سلول های بنیادی، سلول هایی با توانایی تبدیل به انواع مختلفی از رده های سلولی بوده و از بافت های مختلفی از جمله مغز استخوان یا چربی قابل استحصال هستند. استفاده از سلول های بنیادی برای بازسازی بافتی و برقراری گردش خون در ساختار نعوظی آلت نویدبخش بوده است. پژوهش های اولیه در مدل های حیوانی نشان دادند که امکان بازسازی بافتی با این روش وجود دارد؛ اما اثربخشی و ایمنی استفاده از سلول های بنیادی برای اختلال نعوظ در انسان هنوز در مراحل کارآزمایی بالینی است.

اخیراً یک بررسی نظام مند مروری بر روی مطالعات انسانی این موضوع تا سال 2013 انجام شده و نهایتاً 18 کارآزمایی واجد شرایط مورد ارزیابی قرار گرفته است. هرچند در این مطالعات، سلول های بنیادی از منابع مختلفی به دست آمده بودند، اما در مجموع باعث ارتقاء قابلیت نعوظ به شکلی پایدار و حتی 12 ماه بعد از مداخله شده بودند؛ بدون آن که خطری جدی متوجه نمونه ها شده باشد.

با وجود این نتایج امیدوارکننده، از آنجایی که منبع سلولی و روش های تزریق سلول ها در مطالعات مختلف با یکدیگر متفاوت بوده و هنوز نحوه اثربخشی این شیوه بر ارتقاء کارکرد جنسی به روشنی تبیین نشده است، برای استفاده از این امکان بالقوه در کلینیک باید منتظر پژوهش های بیشتر و نتایج شفاف تر باشیم.

  • Furtado, T. P., Saffati, G., Furtado, M. H., & Khera, M. (2024). Stem cell therapy for erectile dysfunction: A systematic review. Sexual Medicine Reviews, 12(1), 87–93. https://doi.org/10.1093/sxmrev/qead040