معاینه فنی، پیش از ازدواج؟!!

 

همه گیری کووید19 ظاهراً بر شیوه زندگی بشر در دنیا تاثیرات عمیقی گذاشته است. یکی از این تغییرات، حداقل در محدوده ای که برخی گزارش ها حکایت می کنند، امر ازدواج است. گرچه تصمیم گیری برای ازدواج به متغیرهای متعددی بستگی دارد؛ ولی شیوه برگزاری آن به شکل جدی تحت تاثیر عوامل محیطی قرار دارد. این روزها شاهد هستیم که در خانواده های با مسئولیت پذیری اجتماعی بالاتر، مراسم ازدواج به شکل محدودتر و با هزینه های جانبی کمتر برگزار می شود که در جای خود به نظر من یک تغییر رویکرد سازنده است (گرچه می پذیرم که ممکن است عده ای خلاف چنین نظری داشته باشند). اگر این اپیدمی طولانی شود (که چندان بعید نیست)، برخی از این تغییر سبک ها ممکن است تا حدی در رفتار اجتماعی نهادینه شود.

 آنچه در این نوشته می خواهم به آن بپردازم، گرچه به اندازه بریز و بپاش های مراسم ازدواج رواج ندارد، ولی ابعاد انسانی آن به مراتب مهم تر است. اقدام برای گرفتن گواهی بکارت پیش از ازدواج (با تعابیری اشتباه تر از اصل موضوع همچون گواهی سلامت!!)، خوشبختانه در جامعه امروز ایران چندان فراگیر نیست؛ ولی همین میزان موجود نیز غیرقابل قبول و در تناقض با کرامت انسانی است. متاسفانه آنها که باید به ریشه کنی چنین فرهنگی همت گمارند، گاه خود خواسته یا ناخواسته به چنین رفتار غیرقابل دفاعی دامن می زنند! به عنوان نمونه می توان به برگزاری کارگاه های تشخیص بکارت (آن هم به عنوان وابستگی به سازمان پزشکی قانونی کشور!) یا درج "صدور گواهی سلامت" در تابلوی مطب برخی همکاران پزشک یا ماما اشاره کرد. گرچه بر این باور نیستم که ازدواج، امری مقدس است؛ ولی به هر حال سنت رسول خدا (ص) و دارای حرمت است. درخواست معاینه بکارت پیش از ازدواج یا اقدام خودخواسته خانواده عروس، به نوعی شکستن حرمت پیوندی است که باید بر اساس اعتماد متقابل و حسن نیت بسته شود.

این روزها در کلینیک شاهد هستم که متاسفانه برخی خانواده ها از پسر متقاضی ازدواج نیز گواهی های مختلف مثل آزمایش شمارش اسپرم و سلامت جنسی و ... طلب کرده اند! این درخواست ها از هر دو طرف یک پیوند، حرمت ازدواج را در حد معامله یک خودرو، و کرامت انسان ها را به اندازه معاینه فنی آنها مخدوش می کند.

 بیایید حال که در حاشیه همه تلخی های این روزها، تغییرات مثبتی در برخی خرده فرهنگ ها به چشم می خورد، این دیدگاه غلط را نیز اصلاح کنیم و در ابتدای زندگی، بذر بی اعتمادی و بی حرمتی نکاریم.

مطمئن هستم که در این خصوص، افراد با دیدگاه های مخالفی هم وجود دارند؛ ولی فکر می کنم اگر مطلبی که سال ها پیش در وبلاگ خودم منتشر کردم را مطالعه نمایند، احتمال دارد که تصویر دیگری از موضوع به دست آورند:

زه چین یا پرده بکارت؟

 http://salajen.blogfa.com/post/126        

آیا فعالیت های جنسی برای بیماران قلبی بدون خطر است؟

 

برای اکثر بیماران قلبی عروقی داشتن رابطه جنسی بی خطر است؛ به ویژه اگر بیماری آنها تحت کنترل باشد. البته میزان این ایمنی به شدت مشکلات نیز بستگی دارد. ممکن است فعالیت جنسی سنگین برای برخی از موارد نارسایی شدید قلبی چندان قابل توصیه نباشد.

اگر در مورد وضعیت خود ابهامی دارید، حتماً موضوع را با پزشک معالج خود در میان بگذارید. حتی بعد از رهایی از یک سکته قلبی نیز پزشک آمادگی طرح سوال توسط شما در مورد نحوه ادامه زندگی جنسی را دارد و نباید در این خصوص تردید کنید.

برخی بیماران نگران هستند که فعالیت جنسی ممکن است باعث سکته یا حتی ایست قلبی شود. پژوهش های متعدد نشان داده اند که چنین احتمالی بسیار ناچیز است (حداقل احتمال آن از بسیاری از حوادث ناگواری که به شکل روزمره ممکن است بر سر آدم ها بیاید کمتر است!).

آمادگی بدنی لازم برای یک رابطه جنسی، معادل چند دقیقه پیاده روی سریع یا بالا رفتن از دو طبقه  پله است. حتی برای بیماران بعد از حمله قلبی توصیه من در کلینیک این است که هر وقت قادر بودید تا سر کوچه پیاده بروید و ظرف ماستی را بخرید و به منزل برگردید، بدون آن که احساس ناراحتی در قفسه سینه یا درد داشته باشید، شما آماده شروع مجدد فعالیت جنسی هستید. این تذکر لازم است که به مجرد احساس درد در قفسه سینه یا تنگی نفس باید فعالیت جنسی متوقف شود.

بیماران با شرایط قلبی عروقی زیر باید از فعالیت جنسی اجتناب کنند تا زمانی که پزشک اجازه لازم را به آنها بدهد:

وجود دردهای جلوی قفسه سینه (چه قبل از تشخیص مشکلات قلبی و چه بعد از آن)؛

احساس تنگی نفس در جریان فعالیت های زندگی روزمره؛

بیماری قلبی عروقی تشخیص داده شده از قبل که تحت کنترل نیست؛

نارسایی پیشرفته قلبی؛

وجود آریتمی های کنترل نشده (اختلال یا نامنظمی در نواخت ضربان قلب)؛

مبتلایان به افزایش فشار خون (هایپرتانسیون) کنترل نشده؛

بیماری های ماهیچه قلب (کاردیومیوپاتی ها)؛

سابقه سکته قلبی در چند هفته اخیر

 

افرادی که داروهای حاوی نیترات مصرف می کنند (مثل نیتروگلیسیرین یا نیتروکانتین و ...) نباید از داروهای مهار کننده فسفودی استراز مثل سیلدینافیل (ویاگرا)، تادالافیل (سیالیس)، آوانافیل (استندرا) یا داروهای ترکیبی که حاوی این دسته دارویی هستند استفاده نمایند. همزمانی مصرف این داروها می تواند به افت شدید فشار خون منجر شود.

باید به این نکته دقت کرد که حتی اگر شرایط قلبی عروقی برای رابطه جنسی محدودیت هایی ایجاد کند، این موضوع به معنی توقف کامل تعاملات جنسی نیست. پزشک شما یا درمانگر جنسی واجد صلاحیت می تواند حد و مرزهای رفتار جنسی ایمن را برای شما و شریک جنسی شما مشخص نموده و فعالیت های جنسی جایگزین را تشریح نماید. معدود بیماران قلبی دارای محدودیت جدی، کماکان می توانند از صمیمیت جنسی و رفتارهایی مثل لمس و آغوش و معاشقه بهره مند باشند.

مراقبت از سلامت قلب و عروق در مجموع به کارکرد جنسی بهتر و رضایت جنسی بیشتر در همه افراد کمک می کند. توصیه های زیر را جدی بگیرید:

مصرف میوه و سبزیجات را فراموش نکنید. حتی اگر چندان به این دسته از خوراکی ها کشش ندارید، بالاخره می توانید انواعی را پیدا کنید که برای شما دلپذیر باشد.

مصرف نمک و چربی های اشباع شده را در رژیم غذایی تا حد ممکن کاهش دهید.

به شکل منظم ورزش کنید. بیماران قلبی در این خصوص حتماً باید با پزشک خود مشورت کنند.

تا جایی که ممکن است وزن خود را در محدوده وزن مناسب حفظ کنید یا حداقل به آن نزدیک کنید.

داروهای خود را همانگونه که تجویز شده مصرف کنید و سرخود آنها را کم و زیاد یا قطع نکنید.

اگر پزشک شما برای بازتوانی قلب به شما توصیه هایی کرده حتماً آنها را جدی بگیرید.

اگر سیگار یا هرگونه دخانیات دیگر مصرف می کنید، حتماً به دنبال ترک آن باشید.

روش های مدیریت استرس را فرابگیرید. در شرایط فعلی که بسیاری از متغیرهای محیطی در کنترل ما نیست، چاره ای جز این نداریم.

 

در نهایت باید تاکید کنم که اگر احتمال می دهید بیماری قلبی عروقی یا داروهایی که برای آن مصرف می کنید بر زندگی جنسی شما تاثیر گذاشته است، حتماً موضوع را با پزشک خود مطرح کنید؛ چرا که همیشه راه هایی برای ارتقاء زندگی جنسی زوجین وجود دارد.